பெற்றோர்களே! குழந்தைகள் பத்திரம்!

crime against children

ஒரு மாதப் பத்திரிக்கைக்காக குழந்தைகளுக்கு நடக்கும் பாலியல் ரீதியான அநீதிகளைப் பற்றிய கட்டுரை ஒன்று எழுத, ஒரு ஆங்கில செய்தித்தாளில் வந்திருந்த கட்டுரையை மொழி பெயர்க்க வேண்டியிருந்தது.

குழந்தைகள் என்றாலே நமக்கு கள்ளங்கபடமற்ற சிரிப்பும், கவலையில்லாத முகமும் தான் நினைவுக்கு வரும். ஆனால் எத்தனை எத்தனையோ குழந்தைகள் வாழ்வில் இவை இல்லவே இல்லை என்பதை அந்த ஆங்கில கட்டுரை மூலம் அறிந்த போது இரண்டு மூன்று நாட்கள் இரவில் தூக்கமே வரவில்லை. இப்படியும் நடக்குமா, என்ன அநியாயம் இது என்று மனது பரிதவித்துப் போயிற்று.

ஒட்டு மொத்த சமுதாயமே குழந்தைகளுக்கு எதிராக இருப்பது பேரதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது. சொந்த தந்தையாலேயே சின்ன பெண் பாலியல் பலாத்காரத்திற்கு ஆளாவது, சொந்தக்காரர்களால் சிறுவர்கள் பாலியல் ரீதியாக துன்புறுத்தப்படுவது என்று எத்தனை எத்தனை கொடுமைகள்! அவரவர்கள் வீட்டிற்குள்ளேயே குழந்தைகளுக்கு பாதுகாப்பு இல்லை என்று பொட்டில் அறைந்தாற்போல சொல்லியிருந்தார்கள் அந்த செய்திதாளில்.

பெற்றோர்களுக்கு நான் விடுக்கும் வேண்டுகோள் இதுதான்:

முன்பின் தெரியாதவர்களுடன் குழந்தைகளை விடாதீர்கள். இந்த வன்முறைக்கு ஆளாவதில் ஆண் பெண் குழந்தைகள் என்ற வேறுபாடே இல்லை.

குழந்தைகளை தனியே விட்டுவிட்டு பல மணி நேரம் வெளியே போகாதீர்கள்.

குழந்தைகளுக்கு சின்ன வயதிலேயே ஒரு எச்சரிக்கை உணர்வு இருக்கும். உங்கள் பெண்ணோ, பிள்ளையோ உங்களிடம் வந்து ‘இந்த அங்கிள்/ஆன்டி –யை பிடிக்கவில்லை என்று சொன்னால் குழந்தைகளை கடிந்து கொள்ளாதீர்கள். அவர்கள் சொல்வதில் உண்மை இருக்கும். உடனே கவனியுங்கள் – அந்த நபரை. அவரது நடவடிக்கை, பார்வை சந்தேகத்திற்கு உரியதாக இருந்தால் அவரை அப்படியே ‘கட்’ பண்ணுங்கள். நீங்கள் இல்லாதபோது/குழந்தைகள் தனிமையில் இருப்பது தெரிந்து  வரும் நபரும் சந்தேகத்திற்கு உரியவரே.

யாராவது அவர்களுக்குப் பிடிக்காத முறையில் அவர்களைக் கட்டிப் பிடிப்பதோ, எங்கெங்கோ தொடுவதோ செய்தால் உடனே உங்களிடம் வந்து சொல்லச் சொல்லுங்கள்.

இதோ நான் மொழி பெயர்த்த கட்டுரை – எடிட் செய்யப்படாதது.

முதல் பகுதி:

இந்தக் கதையைக் கேளுங்கள்: நமது தலைநகரில் ஓர் இளம்பெண் ஒரு கூட்டத்தால் வன்புணர்வுக்கு ஆளான செய்தி உலகையே உலுக்கிய அடுத்த நாள் ஒரு 3½ வயதுச் சிறுமி பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தாள். அவளது ஆடை முழுவதும் இரத்தக்கறையும், வாந்திகறையும்.

அவளது தந்தை ககன் ஷர்மா (பெயர் மாற்றப் பட்டுள்ளது) 2003 ஆம் ஆண்டு கொல்கத்தாவிலிருந்து மேற்கு தில்லியில் உள்ள ஒரு சேரிப் பகுதிக்கு சற்று மேலான வாழ்க்கைக்காக குடி பெயர்ந்தவர்.

இந்தச் சிறு பெண்ணிற்கு முதலிலிருந்தே பள்ளி செல்வதற்கு அவ்வளவாக விருப்பம் இல்லை.  இப்போது என்னவாயிற்று என்று அம்மா கேட்டபோது தட்டுத்தடுமாறி தனக்கு நேர்ந்ததை மிகுந்த பீதியுடன் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

ஒரு வழுக்கை தலையர் – தன் பள்ளி முதல்வரின் கணவர் – பற்றிச் சொல்ல ஆரம்பிக்கிறாள். அவர் செய்ததையெல்லாம் பெற்றோர்களிடம் சொன்னால் அவளை உத்தரத்தில் இருக்கும் மின்விசிறியில் கட்டித் தொங்கவிட்டுவிடுவேன் என்று அவர் பயமுறுத்தினாராம்.

அவர் தன்னை பாத்ரூமிற்குள் கூட்டிக் கொண்டுபோய் கீழே படுக்கச் சொல்லி தனது ஆண்குறியையும், விரல்களையும் இவளது  பெண் உறுப்பிற்குள்ளும் மலத்துவாரத்திலும் சொருகியத்தை கூறுகிறாள். இந்தப் பெண் போடும் சத்தம் வெளியே கேட்கக்கூடாது என்று தனது அறைக்குள் பெரிதாக இசையை அலறவிடுகிறார்.  இதைப்போல பலமுறை செய்ததாகக் கூறும் இந்தச் சிறுமி இதைப்பற்றி யாரிடமாவது சொன்னால் அவளது பெற்றோர்கள் பலவித கொடூர அனுபவங்களுக்கு ஆளாக நேரும் என்று அந்த வழுக்கைத் தலையர் பயமுறுத்தியதாகவும் சொல்லுகிறாள்.

அந்தக் குழந்தையின் வாய் முழுவதும் புண்கள். தான் அவளை வன்புணர்வு செய்யும்போது அவள் சுயநினைவில்லாமல் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக பிரமோத் மாலிக் என்ற அந்தச் சண்டாளன் கொடுத்த மருந்துகளின் விளைவு இது!

இந்தச் சம்பவத்தின் கொடூரத்திலிருந்து நாம் வெளிவரும் முன், பிறகு நடந்தது என்ன என்று பார்த்தால் கொடூரத்திலும் கொடூரம் அது.

காவல் நிலையத்திற்கு சென்று முதல் அறிக்கை பதிவு செய்ய பெற்றோர்களுக்கு 12 மணி நேரம் ஆகியிருக்கிறது.

அங்கிருந்த ஒரு பெண் காவல் அதிகாரி பெற்றோர்களைப் பார்த்து  ‘மானமில்லாதவர்கள்’  இருக்கும் பகுதியில் வசிக்கும் உங்களுக்கு மானம் ஒரு கேடா என்று இகழ்ச்சியாகக் கேட்கிறார்.  அந்தச் சிறுமி 3 காவலர்களின் முன்பு மறுபடியும் தனக்கு நேர்ந்ததை சொல்ல வைக்கப்படுகிறாள். விசாரணை ஆரம்பிக்கும் முன்பு பெண் அதிகாரி சிறுமியிடம் கூறுகிறார்:

‘நீ உண்மையைக் கூறவேண்டும் இல்லையென்றால் உன் மீது பூச்சிகளை ஊர விடுவேன்; உன் அம்மாவையும், அப்பாவையும் அடித்து துவைத்துவிடுவேன்’

இத்தனை மிரட்டல்களுக்குப் பிறகு அந்தப் பெண் தன் அம்மாவிடம் கூறியதை திரும்பவும் கூறுகிறாள். மாஜிஸ்திரேட் முன் இன்னொமொரு தடவை. மருத்துவ பரிசோதகர் இது வன்புணர்வு இல்லை என்று குறிப்பிட்டு தெளிவில்லாத ஒரு அறிக்கையைக் கொடுக்கிறார். தலைமையாசிரியர் பிப்ரவரி 28 ஆம் தேதி ஜாமீனில் வெளி வந்துவிடுகிறார். ககன் ஷர்மாவின் வீட்டு சொந்தக்காரர் இவர்களை வீட்டை விட்டு வெளியேறுமாறு சொல்லுகிறார். இவர்கள் இன்னும் நீதிக்காக போராடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

உங்களுக்குத் தெரியமா, பத்து வருடங்களில் 48,838 குழந்தைகள் வன்புணர்வுக்கு ஆளாகி இருக்கின்றனர். இந்த புள்ளிவிவரங்கள் தேசிய குற்றப் பதிவு மையம் தருவது. இது நாட்டில் நடக்கும் குற்றங்களில் 25% மட்டுமே. 2001 லிருந்து 2011 க்குள் குழந்தை வன்புணர்வு நிகழ்வுகள் திடுக்கிடும் அளவில் 336% அதிகரித்துள்ளது. பாதிக்கப்பட்டவர்களில் வெறும் 3% மட்டுமே காவல் நிலையத்தை அணுகுகிறார்கள். குழந்தை வன்புணர்வு விஷயத்தை எவ்வளவு மெத்தனமாக எடுத்துக் கொள்கிறோம் என்பதின் ஆழம்  புரிகிறதா?

இந்த ஏப்ரல் மாதத்தில் கிழக்கு தில்லியில் ஒரு 5 வயதுச் சிறுமி இரண்டு குடிகார பக்கத்து வீட்டு ஆசாமிகளால் வன்புணர்வுக்கு ஆளாக்கப்பட்டு கடிக்கப் பட்டிருக்கிறாள். அவளது கழுத்தை நெறிப்பதற்கு முன் அவளது அந்தரங்க உறுப்பில் மெழுகுவர்த்திகளையும், பிளாஸ்டிக் கூந்தல் தைல பாட்டிகளையும் சொருகியிருக்கிறார்கள் இந்தக் குடிகாரர்கள்.

இந்த விஷயம் ஊடகங்களில் வந்த பின்புதான் இதுவரை அலட்சியப் படுத்தப்பட்டிருந்த  இதைபோன்ற கட்டுப்பாடற்ற குற்றங்கள் வெளிச்சத்திற்கு வந்திருக்கின்றன.

9 வயதுச் சிறுமி அசாமில் கடத்தப்பட்டு, வன்முறைக் கும்பலால் வன்புணர்வுக்கு ஆளாகி, கடைசியில் தொண்டைஅறுபட்ட நிலையில் அவளது உடல் கிடைத்தது,

10 வயது தலித் சிறுமி 35 வயது ரஜபுத்திரன் ஒருவனால் உத்திரப் பிரதேசத்தில் கற்பழிக்கப்பட்டது,

போபாலில் தனது மூன்று வயது மகளை ஒரு கம்பவுண்டர் தன் மனைவி அவர்களது 5 வயது மகனை பள்ளியில் விடப்போகும்போது கற்பழித்தது,

திரிபுராவில் 10 வயதுப் பெண்ணை வன்புணர்வு செய்ததற்காக ஒரு 75 வயதுக்காரர் கைதானது என்று

இந்த கதைகள் எல்லாம் தாமதாமாகவேனும் வெளிச்சத்திற்கு வந்தது நல்ல ஒரு விஷயம் என்றாலும், மிகவும் பரபரப்பான, புது தில்லி கற்பழிப்புப் போல இருக்கும் குற்றங்கள், ஒருதலை பட்சமான செய்திகள் மட்டுமே ஊடகங்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு வெளி வருவது வருத்தமான விஷயம். இதனால் நிஜமான பின்னணி தெரிவது இல்லை. சிறார்களின் மேல் நடத்தப்படும் வன்புணர்வு என்பது இந்தியா எதிர்கொள்ள வேண்டிய பிரச்னைகளில்  ஒரு சிறு அங்கமே.

அடுத்த பகுதி

Advertisements

7 thoughts on “பெற்றோர்களே! குழந்தைகள் பத்திரம்!

  1. இந்த செய்திகள்தான் செய்தித் தாள்களில்.. ஒருநாளைவிட ஒருநாள் கொடூரச் செய்திகள்.. குழந்தைகள் பாதுகாக்கப்படவேண்டும். விழிப்புணர்வு வர வேண்டும்.

  2. வணக்கம்
    அம்மா

    படிக்கும் போது மனதை உலுக்கியது இப்படிப்பட்ட ஆசாமிகளுக்கு முச்சந்தியில் வைத்து மரணதண்டனை கொடுக்கவேண்டும் அருமையாக பல தரவுகள் உள்ளடக்கி எழுதியுள்ளீர்கள் வாழ்த்துக்கள் அம்மா

    -நன்றி-
    -அன்புடன்-
    -ரூபன்-

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s